ალბათ გიფიქრიათ ხოლმე — „ბევრი ოჯახური ფოტო გვაქვს ტელეფონში". მაგრამ ერთი მართლაც კარგი ფოტო, სადაც ყველა ერთად ვართ — დედა, მამა, ბავშვები, ბებია-ბაბუა — სადაც ყველა ცოცხლად, ბუნებრივად, თვალდახელილად — ალბათ ვერ იპოვით. ან ვიღაცა კადრს გასცდა, ან ვიღაცას თვალები ჰქონდა დახუჭული, ან განათება იყო ცუდი. სწორედ ამიტომ პროფესიონალური საოჯახო ფოტოსესია არ არის ფუფუნება — არის ერთი საღამო, რომელიც წლების მანძილზე ღირებული მოგონება ხდება.
ჩვენ ოჯახს კადრში „ხაზად არ ვალაგებთ". არც „გაიღიმეთ — შემოგვხედეთ — ხელი ბავშვს მოხვიეთ" ბრძანებებს ვაძლევთ. ვიწყებთ იქიდან, რომ ოჯახი ერთმანეთს ლაპარაკობს — ყველა ცოცხალია, ყველა ნამდვილია. სცენებს ჩვენ ვმართავთ, ჩუმად — ისე, რომ თქვენ ვერ შეამჩნიოთ, რომ უკვე გადაგვიღია.
და შედეგი? ერთი ფოტო, რომელიც წლების შემდეგ — როცა ბავშვი დიდი იქნება, ან ბაბუა-ბებია უკვე აღარ — გახდება მოგონების მთავარი წერტილი. ფოტო, რომელიც კედელზე გაიკიდება. ფოტო, რომელსაც შვილიშვილი ხელში აიღებს და ოჯახის ისტორიას მოყვება.